[S.FIC] Black Diary

posted on 13 Jan 2008 18:05 by sakata in Short-Fic

 

มนุษย์อย่างเราๆนั้น ต่างก็ต้องการที่จะได้พบกับความรักที่แสนหอมหวานที่ใครๆต่างก็เฝ้ารอ  

ผู้คนมักเฝ้าฝันไว้ว่ามันจะต้องสวยหรูไปซะทุกอย่างในยามที่เรามีความรัก  จะได้พบกับความสุขที่

แท้จริงที่อีกฝ่ายมอบให้  จะได้พบกับความอบอุ่นที่แตกต่างจากครอบครัว  แต่ว่า...


ชีวิตของฉัน นัตสึยากิ มิยาบิ... กลับได้พบเป็นเพียงแค่สายลมที่บางเบาอันเปล่าเปลี่ยวราวกับสาย

ลมนั้นมันช่างห่างไกลตัวเราเสียเหลือเกิน   ความอบอุ่นที่เคยคิดว่าจะได้ มันช่างห่างไกลเกินเอื้อม

เหมือนทุกอย่างเป็นเพียงความฝันร้ายๆเพียงเรื่องหนึ่งในชีวิตที่เกิดขึ้น


สิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้นนั้น เป็นผลพวงจากการที่ฉันถูกลิขิตให้ตกอยู่สภาพเช่นนี้ไปตลอดการ  คนที่ฉัน

อยากจะเอ่ยคำว่ารักกับเขา  คนที่ฉันอยากจะเดินเข้าไปเกาะแขนเขา  กลับต้องมาเจอกำแพง

หนาๆคอยขวางกั้นเอาไว้ด้วยคำว่าไม่เหมาะสม 

ทั้งๆที่ฉันรักเขา...


ตลอดเวลาตั้งแต่ที่ฉันเลือกเส้นทางเดินชีวิตของฉันมาเป็นนักร้องที่เป็นอาชีพที่ผู้คนใฝ่ฝัน 

ฉันจะต้องพบกับศึกหนักที่เรียกว่า  “การถูกกำหนดเส้นทางชีวิต”  ให้เป็นในสิ่งๆหนึ่งที่บางครั้ง

ฉันไม่ต้องการ  มันไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวหรอกนะ แม้แต่เพื่อนๆในวงของฉันเองบางครั้งก็ไม่อาจ

แสดงความเป็นตัวของตัวเองได้ตามที่ต้องการ  รวมทั้งความรู้สึกที่แอบซ่อนอยู่ภายในใจก็เช่นกัน

มันถูกปิดกั้นเอาไว้ภายในนั้นเสมอมา


โดยเฉพาะความรู้สึกระหว่างฉันกับน้องสาวคนเล็กของวงอย่างริซาโกะ ที่ทุกคนต่างผลักดันอยาก

ให้พวกเราทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ที่มากกว่าพี่สาวกับน้องสาว  ทั้งฉันและริซาโกะต่างก็พยายาม

ที่จะหาคำมาอธิบายให้ใครๆเข้าใจแต่ว่า...  กลับไม่มีใครยอมรับฟังแม้เพียงนิดเดียว  ราวกับว่า

เสียงของพวกเรานั้นดังไปไม่ถึงใครสักคน


และผลลัพธ์จากสิ่งเหล่านั้นที่พวกเราต้องทนแบกรับต่อมา  ก็คือความในใจที่แท้จริงที่ไม่อาจ

เปิดเผยให้คนที่ต้องการได้รับฟัง   เพราะคนที่ฉันชอบจริงๆนั้นไม่ใช่ริซาโกะ  แต่เป็นอีกคนที่แฟน

คลับต่างไม่ต้องการให้ฉันเลือกเขาด้วยเหตุผลเพียงเพราะว่ามันไม่เหมาะสม


ยามที่ฉันได้ยืนอยู่ใกล้เขา  ฉันกลับทำได้เพียงแค่แกล้งฝืนยิ้มทั้งๆที่อยากพูดคุยให้มากกว่านั้น 

ในยามที่ทำงานและเห็นเขาอ่อนแรง  ฉันอยากที่จะเอาไปคอยดูแลและคอยช่วยบรรเทา  แต่ก็

ทำได้เพียงแค่เป็นห่วงอยู่ห่างๆ  ไม่อาจที่จะเข้าไปใกล้ได้มากกว่านั้น  เนื่องจากมีกำแพงขวางกัน

ระหว่างเรา


และยิ่งเวลาผ่านไปนานเข้า นานเข้า  ฉันเริ่มไม่มั่นใจว่าสิ่งที่ฉันเลือกนั้นถูกต้องหรือเปล่า

ว่าชื่อเสียงที่โด่งดังนั้น มันคุ้มค่าแล้วหรือที่จะแลกด้วยความรู้สึกที่แท้จริง

เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมานั้น  ฉันพบแต่กับความทุกข์ทรมานกับความอ่อนแอของตัวเอง

ถ้าฉันเลือกที่จะตัดความรู้สึกของตัวเองได้  ฉันคงตัดมันทิ้งออกไปนานแล้ว

แต่ฉันกลับต้องทนมันต่อไป  นั่นก็เพราะฉันมันก็แค่มนุษย์ตัวเล็กๆที่มีความรู้สึก “รัก”

สิ่งเดียวที่คอยเยียวยาความรู้สึกของฉันไว้ไม่ให้ล้มได้ในตอนนี้ 

คงมีเจ้าสมุดเล่มนี้เพียงเล่มเดียวที่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเปิดมัน

สมุดสีดำที่มีแต่ความเจ็บปวดของฉัน  ความรู้สึกที่อัดอั้นของฉัน

และความรักของฉัน...ที่มีให้กับเขาแต่ผู้เดียว

สึกุนากะ โมโมโกะ...

...ฉันรักเธอ

 

edit @ 13 Jan 2008 18:14:10 by SAKATA

Comment

Comment:

Tweet