เดือนมกราคมค่อยๆผ่านไปอย่างช้าๆ ความเหน็บหนาวค่อยๆจางลงทีละนิด

แต่ทำไมความรู้สึกของฉันกลับไม่เคยลบเลือน  ความทรงจำเกี่ยวกับอดีต

ความรู้สึกที่จะลบมันทิ้งออกไปจากหัวใจ 

เวลาผ่านพ้นมานานแล้วหลายปี  แต่ยิ่งได้เห็นรูปของเขาหัวใจของฉันก็ยิ่ง

ถูกต้องย้ำในความโง่เขลาของตัวเอง  ถ้าหากในตอนนั้นเรารู้ใจของเราเอง

มันคงจะไม่ต้องรู้สึกผิดมาจนบัดนี้ 

แม้ยามที่ฝนจะตก แดดจะออกสักกี่ครั้ง  ความผิดที่เคยทำพลาด มันจะไม่

มีวันลบไปจากความทรงจำที่ฉันเคยมีต่อเธอ ถึงแม้ว่าเธอคนนั้นจะมีคนที่คู่

ควรกับเธอมากกว่าตัวเรา...

สิ่งสุดท้ายที่เป็นได้ ก็คงเป็นได้แค่พี่ชายคนหนึ่งของเธอ

[S.FIC] Black Diary

posted on 13 Jan 2008 18:05 by sakata  in Short-Fic

 

มนุษย์อย่างเราๆนั้น ต่างก็ต้องการที่จะได้พบกับความรักที่แสนหอมหวานที่ใครๆต่างก็เฝ้ารอ  

ผู้คนมักเฝ้าฝันไว้ว่ามันจะต้องสวยหรูไปซะทุกอย่างในยามที่เรามีความรัก  จะได้พบกับความสุขที่

แท้จริงที่อีกฝ่ายมอบให้  จะได้พบกับความอบอุ่นที่แตกต่างจากครอบครัว  แต่ว่า...


ชีวิตของฉัน นัตสึยากิ มิยาบิ... กลับได้พบเป็นเพียงแค่สายลมที่บางเบาอันเปล่าเปลี่ยวราวกับสาย

ลมนั้นมันช่างห่างไกลตัวเราเสียเหลือเกิน   ความอบอุ่นที่เคยคิดว่าจะได้ มันช่างห่างไกลเกินเอื้อม

เหมือนทุกอย่างเป็นเพียงความฝันร้ายๆเพียงเรื่องหนึ่งในชีวิตที่เกิดขึ้น


สิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้นนั้น เป็นผลพวงจากการที่ฉันถูกลิขิตให้ตกอยู่สภาพเช่นนี้ไปตลอดการ  คนที่ฉัน

อยากจะเอ่ยคำว่ารักกับเขา  คนที่ฉันอยากจะเดินเข้าไปเกาะแขนเขา  กลับต้องมาเจอกำแพง

หนาๆคอยขวางกั้นเอาไว้ด้วยคำว่าไม่เหมาะสม 

ทั้งๆที่ฉันรักเขา...


ตลอดเวลาตั้งแต่ที่ฉันเลือกเส้นทางเดินชีวิตของฉันมาเป็นนักร้องที่เป็นอาชีพที่ผู้คนใฝ่ฝัน 

ฉันจะต้องพบกับศึกหนักที่เรียกว่า  “การถูกกำหนดเส้นทางชีวิต”  ให้เป็นในสิ่งๆหนึ่งที่บางครั้ง

ฉันไม่ต้องการ  มันไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวหรอกนะ แม้แต่เพื่อนๆในวงของฉันเองบางครั้งก็ไม่อาจ

แสดงความเป็นตัวของตัวเองได้ตามที่ต้องการ  รวมทั้งความรู้สึกที่แอบซ่อนอยู่ภายในใจก็เช่นกัน

มันถูกปิดกั้นเอาไว้ภายในนั้นเสมอมา


โดยเฉพาะความรู้สึกระหว่างฉันกับน้องสาวคนเล็กของวงอย่างริซาโกะ ที่ทุกคนต่างผลักดันอยาก

ให้พวกเราทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ที่มากกว่าพี่สาวกับน้องสาว  ทั้งฉันและริซาโกะต่างก็พยายาม

ที่จะหาคำมาอธิบายให้ใครๆเข้าใจแต่ว่า...  กลับไม่มีใครยอมรับฟังแม้เพียงนิดเดียว  ราวกับว่า

เสียงของพวกเรานั้นดังไปไม่ถึงใครสักคน


และผลลัพธ์จากสิ่งเหล่านั้นที่พวกเราต้องทนแบกรับต่อมา  ก็คือความในใจที่แท้จริงที่ไม่อาจ

เปิดเผยให้คนที่ต้องการได้รับฟัง   เพราะคนที่ฉันชอบจริงๆนั้นไม่ใช่ริซาโกะ  แต่เป็นอีกคนที่แฟน

คลับต่างไม่ต้องการให้ฉันเลือกเขาด้วยเหตุผลเพียงเพราะว่ามันไม่เหมาะสม


ยามที่ฉันได้ยืนอยู่ใกล้เขา  ฉันกลับทำได้เพียงแค่แกล้งฝืนยิ้มทั้งๆที่อยากพูดคุยให้มากกว่านั้น 

ในยามที่ทำงานและเห็นเขาอ่อนแรง  ฉันอยากที่จะเอาไปคอยดูแลและคอยช่วยบรรเทา  แต่ก็

ทำได้เพียงแค่เป็นห่วงอยู่ห่างๆ  ไม่อาจที่จะเข้าไปใกล้ได้มากกว่านั้น  เนื่องจากมีกำแพงขวางกัน

ระหว่างเรา


และยิ่งเวลาผ่านไปนานเข้า นานเข้า  ฉันเริ่มไม่มั่นใจว่าสิ่งที่ฉันเลือกนั้นถูกต้องหรือเปล่า

ว่าชื่อเสียงที่โด่งดังนั้น มันคุ้มค่าแล้วหรือที่จะแลกด้วยความรู้สึกที่แท้จริง

เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมานั้น  ฉันพบแต่กับความทุกข์ทรมานกับความอ่อนแอของตัวเอง

ถ้าฉันเลือกที่จะตัดความรู้สึกของตัวเองได้  ฉันคงตัดมันทิ้งออกไปนานแล้ว

แต่ฉันกลับต้องทนมันต่อไป  นั่นก็เพราะฉันมันก็แค่มนุษย์ตัวเล็กๆที่มีความรู้สึก “รัก”

สิ่งเดียวที่คอยเยียวยาความรู้สึกของฉันไว้ไม่ให้ล้มได้ในตอนนี้ 

คงมีเจ้าสมุดเล่มนี้เพียงเล่มเดียวที่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเปิดมัน

สมุดสีดำที่มีแต่ความเจ็บปวดของฉัน  ความรู้สึกที่อัดอั้นของฉัน

และความรักของฉัน...ที่มีให้กับเขาแต่ผู้เดียว

สึกุนากะ โมโมโกะ...

...ฉันรักเธอ

 

edit @ 13 Jan 2008 18:14:10 by SAKATA

เฮ้อ! ผ่านปีเก่าเข้าสู่ปีใหม่ไปพร้อมกับการล้างบล๊อค  ฟิคที่คิดจะแต่งกลับไม่ได้แต่ง  งาน

กราฟิคที่ชอบทำมันก็ไม่ได้พัฒนาไปไหน  ทำไมปีที่ผ่านมานั้นเราถึงได้งี่เง่าถึงเพียงนี้นะ

ว่าแต่ปีใหม่นี้ของเราจะเป็นยังไงบ้างนะ  จะได้พบกับเพื่อนใหม่ๆบ้างไหม  จะได้งานดีๆบ้าง

ไหม  ฝีมือในการแต่งฟิคชั่นและการทำกราฟฟิคจะดีขึ้นไหม  หรือสิ่งเหล่านั้นจะหยุดอยู่กับ

ตรงเพียงแค่คำว่าไร้พรสวรรค์

ตลอดเวลาตั้งแต่ที่ลืมตาตื่นขึ้นมาบนโลกนี้  ผมไม่เคยเลยที่จะเชื่อทั้งโชคชะตากับพรสวรรค์

ที่ติดมากแต่เกิด  แต่ในวันนี้  ผมต้องยอมรับความจริงกับมันเสียที  ต่อให้พยายามมากมาเป็น

ปีๆ  แต่ความก้าวหน้าเหล่านั้นก็คงหยุดลงแค่เท่านี้  ไม่ว่าจะเป็นการแต่งฟิคชั่นหรือการทำรูป

ภาพเชิงกราฟฟิค  ผมคงได้เป็นแค่ที่สองหรือที่สามรองจากคนอื่น  แต่ว่า...

อย่างน้อยในปีนี้  ตัวผมคนนี้ก็จะยังมีคุณพ่อ คุณแม่และพี่ชาย  ที่จะคอยอยู่เคียงข้างกับเรา

และคอยมองการดำเนินชีวิตของเราจากนี้และตลอดไป  ผมคงพูดได้เพียงแค่ว่า "ขอบคุณ

ครับกับเวลาที่แสนยาวนานในความห่วงใยของคุณพ่อคุณแม่และพี่ชาย"  ผมอาจจะไม่ใช่

คนดีเด่นอะไรเลยและก็คงไม่ใช่คนเก่งสักเท่าไหร่อย่างที่ทุกคนหวัง  แต่สิ่งเดียวที่ผมจะทำ

ได้ก็คงทำได้เป็นเพียงมนุษย์คนหนึ่งที่จะพยายามทำเรื่องดีๆไม่เบียดเบียนใคร  ไม่ว่าคนๆนั้น

จะทำร้ายเราหรือไม่ก็ตาม 

และถ้าขอพรจากสวรรค์ได้ ผมอยากขอให้โรคภับไข้เจ็บไม่มาเบียดเบียนครอบครัวของผม 

โรคปวดหลังของคุณพ่อก็ขอให้บรรเทาลง  งานที่เครียดและกดดันของคุณแม่ก็ขอให้ผ่อน-

คลาย งานที่ศาลของพี่ชายก็ขอให้ไม่ต้องปวดหัวกับคนที่ทำงาน  ส่วนตัวผมคงไม่ขออะไร 

เพราะตัวผมคงไม่จำเป็นต่อพรเหล่านั้น  เพราะสิ่งที่ผมรักมากที่สุดก็คือ "คนในครอบครัว"

สุขสันต์วันปีใหม่ครับคุณพ่อ คุณแม่ พี่ชายและเพื่อนๆที่อาศัยอยู่บนโลกนี้ ขอให้คุณพระคุณ

เจ้าคุ้มครองทุกคนจากนี้และตลอดไป  และหวังว่าสักวันหนึ่ง เราคงจะได้พบหน้ากัน...


SAKATA 2551.01.02

edit @ 16 Jan 2008 23:51:11 by SAKATA