มนุษย์อย่างเราๆนั้น ต่างก็ต้องการที่จะได้พบกับความรักที่แสนหอมหวานที่ใครๆต่างก็เฝ้ารอ
ผู้คนมักเฝ้าฝันไว้ว่ามันจะต้องสวยหรูไปซะทุกอย่างในยามที่เรามีความรัก จะได้พบกับความสุขที่
แท้จริงที่อีกฝ่ายมอบให้ จะได้พบกับความอบอุ่นที่แตกต่างจากครอบครัว แต่ว่า...
ชีวิตของฉัน นัตสึยากิ มิยาบิ... กลับได้พบเป็นเพียงแค่สายลมที่บางเบาอันเปล่าเปลี่ยวราวกับสาย
ลมนั้นมันช่างห่างไกลตัวเราเสียเหลือเกิน ความอบอุ่นที่เคยคิดว่าจะได้ มันช่างห่างไกลเกินเอื้อม
เหมือนทุกอย่างเป็นเพียงความฝันร้ายๆเพียงเรื่องหนึ่งในชีวิตที่เกิดขึ้น
สิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้นนั้น เป็นผลพวงจากการที่ฉันถูกลิขิตให้ตกอยู่สภาพเช่นนี้ไปตลอดการ คนที่ฉัน
อยากจะเอ่ยคำว่ารักกับเขา คนที่ฉันอยากจะเดินเข้าไปเกาะแขนเขา กลับต้องมาเจอกำแพง
หนาๆคอยขวางกั้นเอาไว้ด้วยคำว่าไม่เหมาะสม
ทั้งๆที่ฉันรักเขา...
ตลอดเวลาตั้งแต่ที่ฉันเลือกเส้นทางเดินชีวิตของฉันมาเป็นนักร้องที่เป็นอาชีพที่ผู้คนใฝ่ฝัน
ฉันจะต้องพบกับศึกหนักที่เรียกว่า “การถูกกำหนดเส้นทางชีวิต” ให้เป็นในสิ่งๆหนึ่งที่บางครั้ง
ฉันไม่ต้องการ มันไม่ใช่แค่ฉันคนเดียวหรอกนะ แม้แต่เพื่อนๆในวงของฉันเองบางครั้งก็ไม่อาจ
แสดงความเป็นตัวของตัวเองได้ตามที่ต้องการ รวมทั้งความรู้สึกที่แอบซ่อนอยู่ภายในใจก็เช่นกัน
มันถูกปิดกั้นเอาไว้ภายในนั้นเสมอมา
โดยเฉพาะความรู้สึกระหว่างฉันกับน้องสาวคนเล็กของวงอย่างริซาโกะ ที่ทุกคนต่างผลักดันอยาก
ให้พวกเราทั้งสองคนมีความสัมพันธ์ที่มากกว่าพี่สาวกับน้องสาว ทั้งฉันและริซาโกะต่างก็พยายาม
ที่จะหาคำมาอธิบายให้ใครๆเข้าใจแต่ว่า... กลับไม่มีใครยอมรับฟังแม้เพียงนิดเดียว ราวกับว่า
เสียงของพวกเรานั้นดังไปไม่ถึงใครสักคน
และผลลัพธ์จากสิ่งเหล่านั้นที่พวกเราต้องทนแบกรับต่อมา ก็คือความในใจที่แท้จริงที่ไม่อาจ
เปิดเผยให้คนที่ต้องการได้รับฟัง เพราะคนที่ฉันชอบจริงๆนั้นไม่ใช่ริซาโกะ แต่เป็นอีกคนที่แฟน
คลับต่างไม่ต้องการให้ฉันเลือกเขาด้วยเหตุผลเพียงเพราะว่ามันไม่เหมาะสม
ยามที่ฉันได้ยืนอยู่ใกล้เขา ฉันกลับทำได้เพียงแค่แกล้งฝืนยิ้มทั้งๆที่อยากพูดคุยให้มากกว่านั้น
ในยามที่ทำงานและเห็นเขาอ่อนแรง ฉันอยากที่จะเอาไปคอยดูแลและคอยช่วยบรรเทา แต่ก็
ทำได้เพียงแค่เป็นห่วงอยู่ห่างๆ ไม่อาจที่จะเข้าไปใกล้ได้มากกว่านั้น เนื่องจากมีกำแพงขวางกัน
ระหว่างเรา
และยิ่งเวลาผ่านไปนานเข้า นานเข้า ฉันเริ่มไม่มั่นใจว่าสิ่งที่ฉันเลือกนั้นถูกต้องหรือเปล่า
ว่าชื่อเสียงที่โด่งดังนั้น มันคุ้มค่าแล้วหรือที่จะแลกด้วยความรู้สึกที่แท้จริง
เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมานั้น ฉันพบแต่กับความทุกข์ทรมานกับความอ่อนแอของตัวเอง
ถ้าฉันเลือกที่จะตัดความรู้สึกของตัวเองได้ ฉันคงตัดมันทิ้งออกไปนานแล้ว
แต่ฉันกลับต้องทนมันต่อไป นั่นก็เพราะฉันมันก็แค่มนุษย์ตัวเล็กๆที่มีความรู้สึก “รัก”
สิ่งเดียวที่คอยเยียวยาความรู้สึกของฉันไว้ไม่ให้ล้มได้ในตอนนี้
คงมีเจ้าสมุดเล่มนี้เพียงเล่มเดียวที่ฉันคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเปิดมัน
สมุดสีดำที่มีแต่ความเจ็บปวดของฉัน ความรู้สึกที่อัดอั้นของฉัน
และความรักของฉัน...ที่มีให้กับเขาแต่ผู้เดียว
สึกุนากะ โมโมโกะ...
...ฉันรักเธอ
edit @ 13 Jan 2008 18:14:10 by SAKATA
